| تبليغات | X |
گلچین هفته 86
قسمت اول :
پیش درآمد ماهور اثر شادروان سعید هرمزی
با اجرای گروه سماعی به سرپرستی حسن ناهید
قسمت دوم :
در كوچه سار شب
با صدای شجریان
آهنگ از لطفی
غزل از سایه
تنظیم و اجرا از فریدون شهبازیان
غزل :
در این سرای بی كسی ، كسی به در نمی زند
به دشت پر ملال ما پرنده ، پر نمی زند
یكی ز شب گرفتگان ، چراغ بر نمی كند
كسی به كوچه سار شب در سحر نمی زند
نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار
دریغ كسی شبی چنین سپیده سر نمی زند
گذر گهی است پر ستم ، كه اندر او به غیر غم
یكی صلای آشنا به رهگذر نمی زند
چه چشم پاسخ است ، از این دریچه های بسته ات
برو كه هیچ كس ندا به گوش كر نمی زند
نه سایه دارم و نه بر بیفكنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر ، كسی تیر نمی زند
قسمت سوم :
قطعه كوتاه كوهستانی ، یكی از آثار استاد ابوالحسن صبا است . كه ظاهرا راهآوردی است از سفر و اقامت استاد در گیلان . نام دیگر این قطعه "گوسفندوخوان" (؟) است . كه به گیلكی فراخواندن گوسفندان معنی می دهد . در این قطعه صبا حالت چوپانی را تصویر میكند كه هنگام غروب با نوای نی خود گوسفندان را از چراگاه جمع میكند و به ده برمیگرداند . این قطعه را "رحمت اله بدیعی" كه از شاگردان استاد صبا است با ویولن برای شما می نوازد .
قسمت چهارم :
شنوندگان عزیز برنامه گلچین هفته ، با نام "هنگامه اخوان" آشنایی دارند . هنگامه اخوان خواننده جوانی است كه در كلاس آواز رادیو تعلیم میگیرد . و تا كنون دو تصنیف قدیمی "موسم گل" و "عاشقی محنت بسیار كشید" را با صدای او پخش كرده ایم . این خواننده جوان این بار كار دشوار تری را به عهده گرفته . این بار یكی از آوازهای هنرمند شهیر قمرالملوك وزیری را برای شما می خواند . اما بد نیست كه اول به تصنیف موسم گل با صدای هنگامه اخوان گوش كنیم .
موسم گل
آهنگ : موسی معروفی
نغمه دشتی
شعر : وحید دستگردی
شعر :
موسم گل دوره حسن یك دو روز است در زمانه
ای به دل آرامی به عالم فسانه به كه ز تو ماند نكویی نشانه
خاطر عاشقان را میازار خوش نباشد ز معشوقه آزار
گر بسوزد شمع و پروانه را با زبانه
چون شود روز ، شمع و شب را نبینی نشانه
میكنی صید مرغ بسته می زنی سنگ برشكته
می كشی با تیغ ستم ، یار خسته خسته دلان یكسر در خون نشسته
قسمت پنجم :
آواز شور
باصدای هنگامه اخوان
با تار محمد رضا لطفی
غزل از سعدی
هزار جهد بكردم كه سر عشق بپوشم
نبود بر سر آتش میسرم كه نجوشم
به هوش بودم از اول كه دل به كس نسپارم
شمایل تو بدیدم نه صبر ماند و هوشم
حكایتی ز دهانت به گوش جان من آمد
دگر نصیحت مردم حكایتی است به گوشم
مرا به هیچ بدادی و من هنوز برآنم
كه از وجود تو مویی به عالمی نفروشم
قسمت ششم :
از شادروان مرتضی محجوبی نوازنده و اهنگساز ارجمند ایران هر چه مانده چه قطعاتی كه با پیانو نواخته و چه تصنیف های دل انگیزی كه ساخته همه از آثار جاودانه موسیقی ماست . اهنگ های او یكی از یكی زیبا تر و دلنشین تر است . شاید بعد از شیدا و عارف هیچ آهنگسازی را سراغ نتوان كرد كه روح موسیقی ایرانی را مثل مرتضی محجوبی در آثار خود متجلی كرده باشد . در تصنیف نوای نی كه امروز برای شما برگزیده ایم چهار تن از بزرگان شعر و موسیقی ایران دست به دست هم داده و اثری چنین زیبا و ماندنی پدید آورده اند .
آهنگ از مرتضی محجوبی
كلام از رهی معیری
تنظیم از روح اله خالقی
صدای روحپرور بنان
در مایه دشتی
ترانه :
چنانم بانگ نی آتش بر جان زد
كه گویی كس آتش بر نیستان زد
مرا در دل عمری سوز غم پنهان بود
نوای نی امشب بر آن دامان زد
نی محزون داغ مرا ، تازه تر از لاله كند
ز جدایی ها چو ، شكایت كند و ناله كند
كه به جانش آتش ، هجر یایان زد
به كجایی ای گل من ؟ كه همچو نی بنالد
ز غمت دل من
جز ناله دل نبود در عشقت حاصل من
گذری به سرم نظری بر چشم ترم
كز غم تو قلب رهی
خون شد و از دیده برون شد
نوای نی گوید :
كز عشقت چون شد !
قسمت هفتم :
از شادروان روح اله خالقی موسیقیدان نامی ایران ، آثار فراوانی به جا مانده كه با گذشت زمان نه تنها تازگی و زیبایی خود را از دست نداده اند بلكه هر بار كه آنها را می شنویم بیشتر به لطف و ارزش آنها پی می بریم . از آن جمله قطعه ای است در بیات اصفهان به نام رنگارنگ كه به رهبری خود آهنگساز با اركستر گلها اجرا و ضبط شده است .
و در پایان ، ترانه ای از ایرج به نام "ای ساربان" را تقدیم میكنم . این اثر را دوست عزیزم آقای "رضا مدنی راد" آپلود كرده اند و لینك را برای بنده فرستادند تا در وبلاگ قرار دهم . ضمن تشكر از این دوست گرامی ، شما را به دانلود آن دعوت میكنم !!!
دانلود ترانه "ای ساربان" با صدای ایرج
به نقل از بیژن ترقی :
در آن زمان كه برنامه گلها تحولی عظیم در شعر و موسیقی كشور ایجاد كرده بود و ترانه های پرشور و به یاد ماندنی ، همه روزه از فرستنده های رادیو به گوش می رسید و بلند پایگان هنر موسیقی و ترانه سرایان ، هر روز آثاری بدیع به مردم هنر دوست عرضه می داشتند . من كه به وسیله دوست هنرمندم "پرویز یاحقی" به جمع هنرمندان رادیو معرفی شده و با سبك اختصاصی ویولن او ، و تكنوازی های شور انگیزش ارتباطی عاطفی و عاشقانه برقرار كرده بودم ، جز به ساز او نمی اندیشیدم .
یك شب در منزل دوستی مهمان بودم . در آن محفل جوانی را دیدم كه پیوسته به من نزدیك نزدیكتر می شد . و با نگاه های پر مهر و محبتی به من می نگرد .
بعد از ساعاتی ، صاحبخانه ویولنی آورده ، كنار دست او گذاشت . من از آنجا كه میدانستم ویولن از ساز های نیست كه هر كس موفق شود صدای دلكشی از آن بیرون آورد و آن را به اسب سركشی تشبیه كرده بودم كه جز عشاق دل سوخته كه از شكست و ناكامی نمی هراسند از عهده رام كردن آن برنمی آیند ، به همین نیت عكس العملی نشان نداده و توجهی چنان به كه باید به او نكردم . بعد از مدتی ، او با كمال احترام از من اجازه گرفت كه قطعاتی بنوازد .
ناامیدانه سری تكان دادم ، و او مشغول كوك كردن و سپس نواختن ویولن شد . ملودی ها و گوشه های اصیل ، ضربی ها و چهار مضراب هایی كه اجرا می كرد ، به قدری استادانه ، دلكش و پربار بود ، كه هرگز گمان نمی كردم ، جوانی بتواند ، چنین قطعاتی شور انگیز و پر محتوایی را از دل ساز بیرون بكشد !
از خود به در شدم و شور و حال خاصی پیدا كرده بودم . شعری به خاطرم رسید ، یادداشت كردم و بعد از اینكه ساز به پایان رسید ، در حضور جمع برایش خواندم :
ای فتنه تو دیگر از كجا آمده ای باز آ كه به بوی آشنا آمده ای
دل سوختگان نشان هم میگرند همراه دلت سراغ ما آمده ای
از نامش پرسیدم گفت : اسم من اسداله ملك است . گفتم با حسین ملك نسبتی داری ؟ گفت : او برادر من است . فهمیدم كه از خانواده هنر و از دودمان هنرمندان است ، به ویژه كه از شاگردان استاد ابوالحسن صبا بوده ، تشویقش بسیار نموده ، گفتم تو یكی از نوازندگان چیره دست آینده خواهی شد .
شاید سالی از آن زمان نگذشته بود ، یك روز وارد محوطه رادیو كه شدم ، دیدم به دیوار تكیه داده ، افسرده و غمگین به نظر می آمد . جلو رفتم ، پرسیدم اقای ملك چرا اینجا ایستاده ای ؟ بغضش تركید ، گفت : آخر دوستان شما نمی گذارند من داخل رادیو بشوم . گفتم چه كسی نمی گذارد ؟ گفت ، شورای موسیقی مرا رد كرده ، او نمی دانست وارد شدن به گروه هنرمندان رادیو آنقدر ها هم ساده نیست . كمی فكر كردم ، راهی به نظرم رسید ، گفتم آیا تا به حال آهنگی هم ساخته ای ؟ گفت بله دو آهنگ ، یكی در اصفهان و یكی هم در ماهور ساخته ام كه هر دو آماده است . گفتم ناراحت مباش من ترانه ای بر روی آنها می گذارم و خودم دنبال آن خواهم رفت .
دو روز بعد به منزلش رفتم . جوانی كنار دستش نشسته بود ، او مرا می شناخت ، ولی من اولین باری بود كه او را می دیدم . ملك او را معرفی كرد ، آقای محمودی خوانساری سرگرم سرودن ترانه شدم ، بیش از چند فراز از ترانه نساخته بودم ، همین طور كه ملك قطعات آهنگ را می زد ، ناگهان صدای آن جوان بلند شد و همان چند فرازی را كه من ساخته بودم ، با صدای حیرت انگیز و جذاب شروع به خواندن كرد .
به حیرت افتادم ، هیچ تصور نمی كردم كه آن جوان محجوب ، دارای چنین صدایی باشد . ملك در حالی كه قطعات ترانه را جواب میداد ، گفت خیلی دلم میخواهد این آهنگ را اقای محمودی بخواند . ولی من در این فكر بودم كه اول آن ها را از هفت خان شورای موسیقی رادیو بگذرانم بعد به این كارها بپردازیم .
من واقعا تحت تاثیر صدای پر تحریر و دلكش آقای محمودی قرار گرفته بودم . بعد از مدتی ملك مشغول از نواختن قطعه ای در دستگاه سه گاه شد ، محمودی هم شروع به خواندن آواز كرد و مرا شیفته و بی قرار خود ساخت و از ضمیرم گذشت كه این صدا باب برنامه گلهاست . ترانه را روز بعد به اتمام رساندم . از انجا كه می دانستم آن روز ها خانم دلكش آهنگ جدیدی ندارد ، با تلفن به ایشان گفتم : یك آهنگ زیبا و یك اهنگ ساز جوان از شاگرد های استاد صبا كارهای بسیار زیبایی دارد كه آهنگش به صدای شما میخورد . استقبال كرد و پذیرفت و آقای ملك به همین طریق و علیرغم شورای موسیقی وارد شد .
در مورد آقای محمودی هم ، به آقای پیرنیا كه پیوسته در جستوی خوانندگان و موسیقی دانان اصیل ، جهت برنامه گلها بود مطالبی گفتم ، با نهایت احترام ایشان را هم پذیرفت و بدین وسیله این دو هنرمند جوان وارد رادیو شده و شاهكارهای بی نظیری از خود به یادگار گذاشتند.
نوایی از موسیقی ملی
خواننده : محمودی
نوازندگان : اسداله ملك ، فرهنگ شریف
پیش درآمد : درویش خان
دستگاه : سه گاه
* نوازنده تنبك هم به احتمال زیاد جهانگیر ملك است .
آواز محمودی به همراهی ویولن ملك و تار شریف و بر روی غزلی از سعدی :
عیبی نباشد از تو كه بر ما جفا رود
مجنون از آستانه لیلی كجا رود ؟
گر من فدای جان تو گردم دریغ نیست
بسیار سر كه بر سر مهر و وفا رود
ای آشنای كوی محبت صبور باش
بیداد نیكوان همه بر آشنا رود
سعدی بهدر نمیكنی ازسر،هوایدوست
در پات لازم است كه خار جفا رود
مختصری در مورد برنامه نوایی از موسیقی ملی :
این برنامه در سال 48 – 49 به همت زنده یاد ملك و منوچهر جهانبگلو ایجاد شد و آواز خوان این برنامه محمودی خوانساری بود و خوانندگانی نظیر مهستی ، الهه و پوران آهنگ هایی از ملك را در این برنامهها خوانده اند . برنامه هایی هم هست كه بدون ترانه بوده است و فقط آواز اجرا گردیده است . نوازندگان ثابت این سری برنامه ها هنرمندانی نظیر : شریف ، جهانگیر ملك ، سیمین ، حسن ناهید ، محمود رحمانی پور بوده اند اما در بعضی برنامهها فریدون حافظی ، امیرناصر افتتاح و سلیم فرزان هم شركت داشته اند .
با سپاس از دوست عزیزم "معین شالی بیك" به خاطر زحماتی كه برای عكسها و مطالب كشیدند . برای مشاهده وبلاگ رسمی محمودی هم بر روی لینك كلیك كنید .
ای كه در كشتن ما هیچ مدارا نكنی
با صدای : عبدالوهاب شهیدی
بر روی غزلی از حافظ
دستگاه : سه گاه
و در پایان برنامه ای از تكنوازان تقدیم می گردد . امیدوارم مورد توجه قرار گیرد .
تكنوازان 577
فرهنگ شریف ، اسداله ملك
مخالف سه گاه
